ســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــلام !

چقدر مهربونی ...

من نمی دانم این هکر چه قصدی از این کار داشت ؛ اصلا قصدی داشت یا محض تفریح این کار را کرده بود ؟

در هر صورت این وب الان در اختیار nani است و نه هکر !

دریا باش که اگر کسی سنگی به سویت پرتاب کرد

سنگ غرق شود نه آنکه تو متلاطم شوی ...

ولادت حضرت فاطمه و روز زن گرامی باد !

شیطانی به شیطان دیگر گفت: آن مرد مقدس متواضع رانگاه کن که در جاده راه می رود. دراین فکرم که به سراغش بروم و روحش را در اختیار بگیرم...

رفیقش گفت: به حرفت گوش نمی دهد...تنها به چیزهای مقدس می اندیشد.

اما شیطان دیگر، بدون توجه به این حرف خود را به شکل ملک مقرب جبرئیل درآورد و در برابر مرد ظاهر شد.

گفت: آمده ام به تو کمک کنم.

مرد مقدس گفت: باید من را با شخص دیگری اشتباه گرفته باشی... من در زندگی ام کاری نکرده ام که سزاوار توجه یک فرشته باشم.

و به راه خود ادامه داد، بی آنکه هرگز بداند از چه چیزی گریخته است....

کربلا در کربلا می ماند اگر زینب نبود ...

دل سپرده ام به تو ...یاد ده مرا
تا چگونه دل ز تو رها کنم
یاد ده که ریشه های عشق را چگونه بَرکَنَم زعمق جان
یاد ده چگونه می شود که اشک جان دهد میان دیدگان
باز گو چگونه می شود که قلبها
جان نثار می کنند،
شوقها چگونه انتحار می کنند؟!

آه اگر تو راست دست یاوری...
وارهان مرا ز موج
زان که نیست آشنایی ام به شیوهّ شناوری
موج آبی دو چشم تو...می کشاندم به ژرفنا
 من بدون تجربه به کار عاشقی...
بدون هیچ قایقی
هیچ اگر من از محبت تو بهره برده ام
دستهای من بگیر
زان که پای تا به سر
دل سپرده ام
من به زیر آب می کشم نفس...
من ...غرقه...
غرقه...
غرقه می شوم...

ترجمه ترانه ای از نزار قبانی

یا محول الحول و الاحوال ، حول حالنا الی احسن الحال ...

دوباره باز خواهم گشت

نمی دانم چه هنگام از کدامین راه

ولی یکبار دیگر باز خواهم گشت

و چشمان تو را با نور خواهم ششت

و از عرش خداوندی ، شما را هدیه ای تازه خواهم داد

به دستان برادر دست خواهم زد

به زلف کودکان گیلاس خواهم زد

نوازش های مادر را ، دوباره زنده خواهم زد

زن همسایه را ، نور و هوا و آفتابی تازه خواهم داد

به سوی یتیمان ، من تکان از عرش خواهم داد

به لب های فرو بسته ، امید خنده  خواهم داد

به دیوار حریم عشق ، یکبار دیگر ، من تکیه خواهم زد

به گندم ، من حدیث نو شکفتن ، یاد خواهم داد

به شمع روشن محفل ، رموز همنشینی با پروانه را

من یاد خواهم داد

گل نرگس به دشت مهربانی هدیه خواهم برد

کمد های خمیده از شقاوت ، راست خواهم کرد

برای فهم زیبایی ، دوباره واژه خواهم ساخت

دوباره مزه لبخند را ، من بر لبان خشک خواهم داد

نگاه مهربانانه ، امید گرمی خانه

رسوم عشق ورزی را ، دوباره زنده خواهم کرد

برای قفل لب هایتان ، برای فتح دل هایتان ، کلید تازه خواهم داد

برای سر نهادن ، تا سحر بگریستن ، آنگ هزاران نشانه خواهم داد

ز رخسار بدر شرمساری را

ز چشم مادران ، من اشک و زاری را

تباهی را ،تباهی را ، تباهی را ، دوایی تازه خواهم داد

برادر با برادر صلح خواهم داد

به خواهر، مهربانی یاد خواهم داد

به مردم بانگ خواهم زد :

هلا ای عاشقان خسته نومید ، به پیش آرید دفترهای

مشق زندگانی را

که من سرمشق های تازه خواهم داد

برای صبح فردا مشقتان این است

هزاران بار بنویسید ، آزادی ، محبت ، عشق

و یکصد بار بنویسید ، انسان بنده حق است

و بنویسید ، رنگ آسمان آبی است

سیاهی ها از دفترهای قلب خویش بر گیرند

کنون با خط خوش ، زیبا

در اوراق سفید قلبشان این جمله را صد بار بنویسید خدا نور است ، زیبایی است

خدا آزادگی را دوست می دارد

و می خواهد که بند ، هر اسارت را

ز فکر و روح و دست و پای بر گیرند

و مشق عشق ، خواهم داد

و آغوش محبت ، باز خواهم کرد

و مادر را دوباره ، از سرای سالمندان ، من به سوی خانه خواهم برد

و پیران را دوباره ، گوهر هر خانه خواهم کرد

پدرها را ، نوازش های کودک ، یاد خواهم داد

به دست کودکان ، نان ، پنیر و عشق خواهم کرد

دوباره با سعادت بندگی کردن ، خدایی زندگی کردن

سروش تازه خواهم داد

به نام عشق و زیبایی ، دوباره خطبه خواهم خواند

و عزت را دوباره زنده خواهم کرد

به انسان یاد خواهم داد ...

علیرضا قزوه

عیدتان نیز مبارک

چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی

                            چه بغضها که در گلو رسوب شد نیامدی

خـلـیـل آتـشـین سخن تبــر به دوش بت شـکن

                                 خدای ما دوباره سنگ وچوب شد نیامدی

برای مـا که خسـته ایم و دل شکسـته ایم نه

                                 ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی

تمـام طـول هـفـته را در انتظار جمعه ام

                                دوباره صبح ظهر نه غروب شد نیامدی

کجایی مهدی فاطمه ؟

سکوت کن

باور کن که خدا اینجا تمام نمی شود

خدا ، با واژه های تو همراه می شود و پا به پای آنها می آید

دست های نیازت را می گیرد و لبخند می زند

اشک هایت را می بیند و به صورتت دست نوازش می کشد

تو باور نمی کنی که خدا از تو دور نیست

خدا نزدیک توست

پشت همین واژه ها ، کنار همین جمله ها

و من و تو اینجا اسیر قلب های سنگ گون کلمات شده ایم ...

نمی دانم چرا عادت کرده ام همه خستگی هایم را در شعرها بریزم .

امشب مهتاب نورش را از  نگاه تو  وام مي گيرد

و دل و دستاني كه غريبانه در كنجي خلوت

با سوز دل چشماني

غريبي ات را آه مي كشد

افسوس كه غريب تر از تو

 نگاه زنجير خورده اي است كه به پنجره ي فولادت گره زده شد...

درخت ها را قطع نکنید .

زیبایی شعر رحمت حقی‌پور  تقدیم به تمام ناتمام  و یک دوست خیلی جدید :

کجایی؟
که از جهان آدمیان
هرچه دورتر می‌شوم
نزدیک‌تر
به تو می‌آیم

تنهایم
آن‌چنان
که دروازه‌ام
صدای کوبش دست‌ها را
از یاد
برده است

یا آن‌چنان
که خانه‌ی متروکی را
یادآوری
که در برهوتی از صداها و
سایه‌ها
تنها و
ناامید
مانده است.

دل‌تنگی‌ام:
راه باریکه‌ی تاریک ست
که از آن
به سوی تو می‌آیم
و هر چه
نزدیک می‌شوم
فاصله‌ام با جهان
بیش‌تر می‌شود
و فاصله‌ام
با خویش

آن‌گونه که احساس می‌کنم
هیچ‌گاه
بر نشان این خاک
نامی
نبوده‌ام.

تنهایم
و نزدیک‌تر از خویش
به تو.

آفتابت بر زمین
می‌تابد:
در سایه‌ات
قدم می‌زنم.
بر درخت‌ها پرندگان می‌خوانند:
ترانه‌ی آنان است.

بر آب‌ها
موج‌ها
می‌روند
صدای تو
در گام‌های ایشان است.

ماه می‌آید:
ستاره‌ها چشم‌های تواند
نسیم می‌خیزد
و عطر شب بوها
پیراهن تو می‌شود.

عشق
راه باریکه‌ی پنهانی است
در علفزار
که از آن
به سوی تو می‌آیم.

۳۱ سال گذشت .

من می بینم که دستت را برایم تکان می دهی اما نادیده می گیرمت و به سویت نمی آیم .

تو می خواهی راه را نشانم بدهی اما من تو را جدی نمی گیرم و به بیراهه می روم .

تو می خواهی من خوب باشم اما همیشه خودم انتخاب می کنم بدی را .

تو مرا دوست داری و می خواهی مرا به راه راست هدایت کنی اما من دست دوستی ات را پس می زنم و از تو دور می شوم .

و تو آنچنان بزرگی که با وجود همه بچگی هایم مرا می بخشی و بدی هایم را به حساب نادانی ام می گذاری .

و تو بارها در لحظه سقوط ریسمانی فرستادی سفت و محکم تا من به آن چنگ بزنم و ولو برای مدتی کوتاه راه صعود را در پیش گیرم .

.

.

.

.

.

و خدای من !

هنوز هم که هنوز است من نادان چشمهایم را می بندم و گناه می کنم و گناه می کنم و گناه می کنم و گناه می کنم و گناه می کنم و ...

و تو باز به رسم و عادت مهربانیت مرا می بخشی و می خوانی ام .

                                              

چاقوی تو

سیب راسر برید

 خون سیب

 روی دست های تو چکید

 هیچ کس ولی

 خون سیب را ندید

در دهان تو

 سیب ذوق کرد

 از ته دلش عجیب ذوق کرد

                                             

سیب تکه تکه شد

 تمام شد ولی

 شاد بود

 مثل قطره ای که می رسد به رود

 سیب سرخ رو سفید شد

او به آرزوی خود رسید

 آخرش  در دهان تو

 شهید شد  ....

وقتی فردا به پایان خواهی رسید

چطور ایستاده ای و می نگری ؟

وقتی فردا بچه هایی که با عشق ساختندت تو را تنها می گذارند و به سمت بهار می دوند

چطور لبخند می زنی ؟

وقتی فردا آب می شوی و رسوا

اما ...

آری ،

حقیقت تو در آب شدن است ...

ولادت امام رضا (ع) مبارکباد

قیصر امین پور