ولادت امام رضا (ع) مبارکباد

قیصر امین پور

 وقتی با چشم دلت می بینی این سیاهی روی کدام نابینایی را پوشانده است ؟ از کدامین سیاهی خبر می دهد ؟ تو که پاک و زنده می بینی هر آنچه باید ببینی را

پس این عینک سیاه چه چیزی را پوشانده است ؟

آرام آرام قدم می گذاری در این راه ، پر پیچ و خم است اما من به تو و عزم تو یقین دارم

نترس ،  نمی افتی

از کنار دره بگذر

مهم نیست این چشم نمی بیند که اگر می دید در دره فساد و تباهی ، دروغ و ریا غرق می شدی پس بگذار این چشم ها نبینند و چشم دلت تا ابد باز باشند

این عرق شرم چیست ؟

از که خجالت می کشی ؟ من که می بینم ؟

من از تو خجالت می کشم.

تو گرچه عینکت سیاه است اما دلت روشن است سپیدی پیش روی توست ، همرنگ عصایت !

من گرچه عینک سیاهی به چشم نزده ام و گمان می برم می بینم در کوری و جهل مرده ام .

هر چند که چشمانت، بر روی رنگ‏های دنیا، بسته است؛

هر چند که چشمانت، بر لبخند صبح و آسمان تیره شب، پلک نمی‏گشایند؛

هر چند که چشمانت در روشنایی رنگین کمان هزار رنگ خداوند، خاموشند؛

ولی مگر شرط درک غایت خلقت، فقط چشم سر است؟!

مگر نوشیدن جرعه‏ای از چشمه همیشه جاری عشق، تنها با چشمان باز ممکن است؟!

و مگر متنعم شدن از خوان رنگین خداوند، تنها از آن مردمک‏هایِ رنگ‏بین چشم‏هاست؟!

هرگز! آنها که این‏گونه می‏اندیشند در زنجیر نگاه ظاهربین خویش گرفتارند و شاید از خاموشی نور دیده‏هاشان مأیوس. باران رحمتی باید؛ تا طرز نگاهشان به دنیا را جلایی دوباره بخشد؛ چرا که همسفران کاروانِ چراغ‏های خاموش، با چشمان بازِ دل، به روی دنیا لبخند زده‏اند. تو نیز این‏گونه، شب چشمانت، با سرانگشتانی نکته‏بین و نکته‏سنج، در نقطه‏های سیاه و برجسته اوراق، تجلّی و حضور را ترجمه کرده‏ای. انگشتان تو روشنایی دیدگان دنیاست.

بگذار اینجا تمام کنم که دیگر مرا مجال نمی دهند این اشکها ، اشکهایی که سرازیر می شوند تا کمی سیاهی دل مرا بشویند و سپیدش کنند

به پاکی عصای سفیدِ دستانت سوگند، دل روشن، بهترین هدیه خداوند است.

23 مهر ، روز جهانی عصای سفید ، بر روشن دلان سراسر دنیا مبارک باد

نرم بود و دلنشین

یک لیلی بود برای خود ...

وقتی می خندید آسمان با یک یک ستارگانش شاد می شدند

ماه نیز لبخند می زد

و خورشید او را می ستود

و من حالا می فهمم چرا همیشه گریه های او هم با باران همراه بود

بغض که در گلویش چنگ می انداخت

اشک که مژگانش را می فشرد

دلش که به درد می آمد

آسمان هم بغض می کرد

سرخ می شد

و از او سخت تر خویشتنداری می کرد

و آن گاه که الماس الماس اشک روی گونه اش آرامش می یافت

های های آسمان هم جهان را در بر می گرفت

و من لرزش بام خدا را می دیدم ...

و دیروز دیدم که آسمان سرخ یک قطره اشک هم نریخت اما هم چنان سرخ ماند

مثل انسانی که از درماندگی راهی نمیابد حتی گریستن

و دیروز دیدم که چگونه پلک های کوچک و زیبایش تا ابد روی هم ماند

و سنگ قبرش را نیز

که چگونه آن فرشته آسمانی را مانند مادری مهربان در آغوش کشید

و دیدم تک تک اشک ها را که بر قبر کوچکش می ریخت ...

و صدای مادرش را نیز

که چه آرام می گفت

کوچک بود برای رفتن

و

پدر جمله را تمام می کرد

رفتن و آسمانی شدن ...

خسته ام از آرزوها ، آرزوهاي شعاري
شوق پرواز مجازي ، بالهاي استعاري

لحظه هاي کاغذي را، روز و شب تکرار کردن
خاطرات بايگاني،زندگي هاي اداري

آفتاب زرد و غمگين ، پله هاي رو به پايين
سقفهاي سرد و سنگين ، آسمانهاي اجاري

با نگاهي سر شکسته،چشمهايي پينه بسته
خسته از درهاي بسته، خسته از چشم انتظاري

صندلي هاي خميده،ميزهاي صف کشيده
خنده هاي لب پريده ، گريه هاي اختياري

عصر جدول هاي خالي، پارک هاي اين حوالي
پرسه هاي بي خيالي، نيمکت هاي خماري

رو نوشت روزها را،روي هم سنجاق کردم:
شنبه هاي بي پناهي ، جمعه هاي بي قراري

عاقبت پرونده ام را،با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزي ، باد خواهد برد باري

روي ميز خالي من، صفحه ي باز حوادث
در ستون تسليتها ، نامي از ما يادگاري

دریچه باز قفس بر تازگی باغ ها سرانگیز است
اما بال از جنبش رسته است
وسوسه چمن ها بیهوده است
میان پرنده و پرواز فراموشی بال و پر است
در چشم پرنده قطره بینایی است
ساقه به بالا می رود میوه فرو می افتد دگرگونی غمنک است
 نور آلودگی است نوسان آلودگی است رفتن آلودگی
پرنده در خواب بال و پرش تنها مانده است
چشمانش پرتو میوه ها را می راند
 سرودش بر زیر و بم شاخه ها پیشی گرفته است
 سرشاری اش قفس را می لرزاند
نسیم هوا را می شکند : دریچه قفس بی تاب است

سهراب سپهری

این سماور جوش است
پس چرا می گفتی
دیگر این خاموش است؟
باز لبخند بزن
قوری قلبت را
زودتر بند بزن
توی آن
مهربانی دم کن
بعد بگذار که آرام آرام
چای تو دم بکشد
شعله اش را کم کن

دست هایت:
سینی نقره نور
اشک هایم
استکان های بلور
کاش
استکان هایم را
توی سینی خودت می چیدی
کاشکی اشک مرا می دیدی

خنده هایت قند است
چای هم آماده است
چای با طعم خدا
بوی آن پیچیده
از دلت نا همه جا

پاشو مهمان عزیز
توی فنجان دلم
چایی داغ بریز

عرفان نظر آهاری

فردا دوباره باید مثل نوگلان باغ هستی برویم سر کلاس ها و پای درس خسته کننده معلمان عزیز بنشینیم . از فردا باید خواب را برخود حرام کنیم و تمام مدت دفتر ها را خط خطی کنیم. از فردا باید ...لپ کلام : پرپر می شویم .

حقیقت آن است که اصلا امیدی به امسال ندارم . خصوصا آن که کتاب های امسال خیلی مسخره است . می دانم که امسال هم درس ها را خیلی خوب گوش نمی کنم تکالیف را کامل نمی نویسم مسئله ها را اشتباه حل می کنم و با همه اینها دانش آموز بدی نیستم آخر سال هم از معلم ها نمره ای می ستانم که تنها به درد رفتن به سال بعد بخورد نه بیشتر !

تنها امیدم به ادبیات فارسی بود که دوستش دارم اما متاسفانه این کتاب هم حیف شد !

گیرم هر روز رفتم مدرسه و حسابی درس خواندم و کنکور دادم و قبول شدم و مدرک گرفتم و کار کردم و ... آخرش که چی ؟

یک جرعه آفتاب

امام علي(ع): اي مردم بدانيد که همانا کمال دين، دانش‌اندوزي و عمل به آن است و طلب علم از طلب مال بر شما واجب‌تر است .

امام علي(ع): بر دانش‌آموز لازم است که خود را بر طلب علم ادب کند و از يادگيري آن خسته نشود و آنچه را مي‌داند زياد نشمارد .

امام صادق(ع): دانش‌آموزي در هر حال واجب است .

رسول اکرم(ص): دانشجويي بر هر فرد مسلمان واجب است. خداوند دانشجويان را دوست دارد .

حضرت علي(ع): بنده‌اي را که خداي به او دانش عطا کرده، کوچک مشمار؛ چه اگر خداي کوچکش مي‌شمرد، به او دانش عطا نمي‌کرد .

پيامبر اكرم(ص): دلي که در آن چيزي از حکمت نباشد، مانند خانه‌اي مخروبه است. پس دانش بياموزيد و بياموزانيد و فهميدگي به دست آوريد و نادان نميريد؛ زيرا خداوند عذر ناداني را نمي‌پذيرد .

پيامبر اكرم(ص): علم بياموزيد؛ زيرا علم، رشته پيوند ميان شما و خداي ـ عزوجل ـ است .

امام سجاد(ع): «گر مردم مي‌دانستند چه آثاري در طلب علم است، حتماً به دنبال آن مي‌رفتند؛ ولو به قيمت دادن خون‌ها و فرو رفتن در عمق درياها .

موفق باشید !

صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت

عید سعید فطر بر همگان مبارک

مرگ بر وطن فروش خائن ...

تقدیم به همه گاوهای جهان

گاو اگر چه ادیب و دانا نیست

هیچ کس مثل او توانا نیست

گاو هرچه مفیدتر بهتر

کشک و شیرش سفیدتر بهتر

شیر چیز مفید و مطلوبی است

لاجرم گاو آدم خوبی است

گاو گردن کلفت ، آرام است

صاحب قدرتی که گمنام است

گاو با شاخ و هیکل گنده

هست اهل تواضع و خنده

گاو هرگز منم منم نکند

گردنش را اگرچه خم نکند

گاو افتاده است و بی آزار

نرود جانب دوغ وشعار

هنر ماست اختراع دوغ

هنر گاو ، کشک و خامه و دوغ

مورد احترام هندو هاست

نه برای پنیر و خامه و ماست

گاو از شخص خویش دم نزند

گاو هرگز منم منم نزند

این تکثرگرایی گاو است

خصلت اجتماعی گاو است

گاو با لفظ " ما " سخن گوید

دائما از چرا سخن گوید

گاو های جهان به پا خیزید

یک صدا با شعار " ما خیزید

              ***

گاو با آن جمال و زیبایی

نیست اهل پز و خود آرایی

نیست اهل غرور و خودبینی

اهل جراحی لب و بینی

اهل جشن وسرور و پارتی شب

گاو هرگز نمی زند رژ لب

با تن خود نمی کند بازی

چاقی و لاغری ، بدن سازی

بچه اش قرتی و ننر جان نیست

مثل این بچه های انسان نیست

بچه هایی که لوس و بی عارند

اسمهای اجق وجق دارند

چشم و هم چشمی و رقابت سخت

بر سر اسم کودک بدبخت

مادرش خواب دیده و " دانا "

شده در خواب اسم بچه ما

گاو اما تنش نمی خارد

بچه اش اسم سنتی دارد

پسر عمه ، دختر خاله

همگی یک کلام ، بزغاله

          ***

گاو علف می خورد ولی مرد است

گرچه از پرخوران بی درد است

نیست اهل سیاست و چپ و راست

کنجکاو است اهل چون و " چراست "

عاقلان محو کنجکاوی او

جان فدای جنون گاوی او

به تماشای رزم گاو بیا

ای برادر بیا به اسپانیا

پر گاو است جمله میدانها

جلوه گاه جنون انسان ها

می تکاند فرانکو سانچو لوپز

جلوی گاو پرده قرمز

گاو آرام و رام و خونسرد است

ماتادور مدعی و نامرد است

گاو اصلا نمی شود هرگز

خشمگین جز به دیدن قرمز

قرمز خون ، نه قرمز فوتبال

بازی پرسپولیس و استقلال

گاو هرگز نبوده سرخابی

اهل فوتبال و قرمز و آبی

الغرض گاو را رها نکنیم

خشمگین است ، سر و صدا نکنیم

             ***

گاو اگرچه به نام حیوان است

سر به راه و نجیب و انسان است

نمره کارنامه او بیست

الغرض گاو آدم خوبی است

 اسماعیل امینی

التماس دعا

سه شنبه رفتیم شهرری جلسه نقد و بررسی " من او " رضا امیرخانی تشریف آورده بودند به سوالات پاسخ بدهند ! حالا سوالات کی ؟ از کل جمع ۵-۶ نفر کتاباش رو خونده بودند ! بالاخره یه چند نفری سوال کردند و جلسه به خوبی و خوشی تموم شد و ما دویدیم پشت سر ایشون که امضا بگیریم خلاصه ملت ایستادند و سوالاتی که روشون نشده بود جلو جمع بپرسند پرسیدند ! ما هم یه امضا گرفتیم که البته اونقدر ادبی بود نفهمیدیم چیه ؟!

بعد نشستیم در مترو و مدام در مورد این جلسه صحبت کردیم

رسیدیم خونه و از اول تا آخر جلسه رو تعریف کردیم

حالا منی که هیچی از من او سر در نمی آوردم خودمو یه نویسنده تصور کردم

انگار مثلا یه نویسنده معروفم توی جلسه با حرفای رضا امیرخانی تصمیم گرفتم یه کتاب جدید بنویسم

نشستم چند تا مطلب نوشتم دیدم نه اون قدرایی که فکر می کنم آدم نیستم

ولی تا الان یه چیزی افتاده به جونم که آقا شما اول و آخر باید نویسنده بشی و دیگر هیچ !

آقای امیرخانی فرمودند  : وقتی داری یه کتاب رو می نویسی باید فکر کنی بهترین کتاب دنیاست وقتی نوشتی باید متواضع بشی !

رفتم سایت رضا امیرخانی خبری نبود فقط یه مطلبی بود تصمیم گرفتم برای خالی نبودن عریضه بگذارم توی وبلاگ ( البته این مطلب بیشتر به بیوتن ربط داره نه من او ولی در هر حال هر دوشون  برای  آقای امیرخانیه دیگه ) :

ملت التماس دعا رو فراموش نکنید

در ایران اگر توی خیابون راه بری و ابری بیاد جلو خورشید دختر و پسر به عینک آفتابی ات می خندند " آفتاب بدیم خدمتتون "

در امریکا اگر جلوی چشم وغ زده شان بمیری از بی کسی و بدبختی فقط لبخندی حواله ات می کنند که " این بیزینس من نیست ! ساری !

Its  none  of  my business ! sorry

امریکایی که سرزمین فرصت هاست !

Land   of  opportunities

ایرانی بودم ایرانی هستم ایرانی می مانم

 2 _ دیشب باران آمد چه باران قشنگی بود اشک هایمان را حسابی مهمان کرد خدا را شکر !

3_

کاش در این رمضان لایق دیدارشوم /سحری بانظر لطف تو بیدارشوم /کاش منت بگذاری به سرم مهدی جان/تا که همسفره تو لحظه افطار شوم

 اللهم عجل لولیک الفرج

دعا فراموش نشه لطفا ( پلیز )

۲ـ حسرتی بین انسان های خوب است که با وجود اینکه یک آیه قرآن در ماه رمضان مثل یک ختم قرآن در ماه های دیگر است آنها می دوند تا اینجور ختم قرآن را هزار بار تجربه کنند آن وقت کسی مثل من همان یک آیه قرآن را هم اگر بخواند به زور می خواند .

۳ـ خیلی وقت پیش یک جمله ای خواندم به این مضمون :  "هرکس نمازهای پنجگانه را سروقت بخواند به مقامات عالیه می رسد " شاید جمله معروفی باشد اما این جمله نقش بسیار موثری در زندگی من داشت طوری که شده از اول ماه رمضان هرطور شده نمازهایم را اول وقت خواندم تا به حال اما من که خودم را می شناسم زیاد مطمئن نیستم همین طوری بمانم تمام سعی خود را به کار می بندم تا به نتیجه برسم ( موضوع مقامات عالیه نیست موضوع این است که بارها خواستم نمازم را اول وقت بخوانم اما نتوانستم این جمله تلنگری زد که از تارک الصلاتی  در بیایم !)

..............................................................................................................

تازگی ها دوست خوبی گفت خودت باش گرچه هنوز بازیگر خوبی نشدم که بخوام نقش دیگری رو بازی کنم اما باز هم مراجعه کردم به خویشتن و ...

                                                   .

                                                   .

                                                   .

تا اینجایش را دیشب نوشتم که امروز در وبلاگ بگذارم اما نتوانستم کاملش کنم . عادت ندارم مطالب را از قبل آماده کنم همیشه درجا متنم را می نویسم حالا تنها کاری که می توانم بکنم تشکر از آن دوست خوب است .

من غریبی قصه پردازم

و در این کشتی کمی تا قسمتی پوسیده ام که عده ای از جمله من وبلاگ می نامندش :

آشنایید که آدم نوشتن نیستم کوچکم برای نوشتن ولی آن قدر می نویسم که یاد بگیرم همان طور که دوستی ، نویسنده ای ( نمی دانم چه بناممش ) گفت : بالاخره از یه جایی باید شروع کرد دیگه .

پس یاعلی

سر سفره های سحر و افطار منو فراموش نکنین

ما را به دعا کاش فراموش نسازند

رندان سحرخیز که صاحب نفسانند

التماس دعا ...

تک تک واژه هایم

یک به یک نفس هایم

همه از آن توست

تو صاحب تمام عشق های دنیایی

چون تو قلب را به ما آدمیان بخشیدی

قلبی که با آن عاشق بشویم

و به خاطر همین عشق زنده بمانیم

عشقی که خون را در رگهایمان جاری کند

و نفس هایمان را پایدار

خدای من

دیشب می خواستم تو را با نامی متفاوت صدا کنم

نامی نو

اما دیدم تو تنها خدای من هستی و بس

هیچ اسمی جایگزینش نمی شود

تو تنها خدای خوب من هستی و بس

خدای من

سطوری که سیاه می شوند

واژه هایی که در میان کاغذ جای می گیرند

همه برای ستایش تو هستند

وای بر آن کسی که

از قلمش

برای نوشتن علیه تو استفاده کند

وای بر کسی که

واژه ها را علیه تو بنویسد

و

او

جایگاه حقیقی اش

میان آتش است

خدای من

ما آدمها را دیدی

هرچه می شود

میاییم خانه تو

خدایا

چرا

چرا

چرا

و تمام چراها گردن توست

و آن وقت یک روز در میان

نمازمان قضا می شود

و تو هرگز به دلیل آن که دیروز نماز نخواندیم

یا دیروز شکر نکردیم

ما را از خود نمی رانی

و باز هم نعمت سرشارت را نصیب ما می کنی

خدایا

دوستت دارم به وسعت تمام چیزهایی که آفریدی

آنقدر مرد نبودیم که یارش باشیم

میلاد حضرت مهدی ( عج) مبارک باد .

                                                             گفتمش دل مال تو تنها بخند

 خنده ای کرد دل ز دستانم ربود

                                                              تا به خود باز آمدم او رفته بود

  دل ز دستش روی خاک افتاده بود .

                                                              جای پایش روی دل جا مانده بود .

                                وبلاگ " ناگفته ها " یکساله شد .

... مادرم و تمام منسوبانش بی سواد و عامی محض بودند. مادرم هم جز قرآن، چیز دیگری نمی توانست بخواند.
من تا بیست سالگی نانی را می خوردم که مادرم توی خانه می پخت و لباسی را می پوشیدم که مادرم آن را با دست خود می دوخت. به همین علت حتی توی خرمشاه،  لباس من نشاندار و مسخره بود ؛ چون مثل لباده بلند بود و بچه ها مرا «شیخ» صدا می زدند.
...در خانه ما، برنج اصلاً مصرف نداشت، و فقط سالی یک بار پلو می پختیم؛ که آن هم نوروز بود. ما هیچ وقت ظهر خوراک پختنی نمی خوردیم یا آش؛ که برنج آن حتماً خرده برنج آشی بود؛ چون آن را می بایست با پول می خریدند. ما هیچ وقت یک کیلو برنج را یکجا در خانه ندیده بودیم.
من از هفت – هشت سالگی همراه پدرم توی صحرا و باغ و زمین رعیتی کار می کردم. ...من اصلاً متوجه نبودم که ما مردم فقیری هستیم. از همان زندگی که به آن عادت کرده بودیم راضی بودم. و اگر چه از بچه های صاحب باغ اربابی – که مرا دهاتی حساب می کردند – دلخور می شدم، ولی آنها را خطاکار حساب می کردم و حسادتی نسبت به آنها نداشتم.
اولین بار که «حسرت» را تجربه کردم موقعی بود که دیدم پسر خاله پدرم – که روی پشت بام با هم بازی می کردیم و هر دو هشت ساله بودیم – چند تا کتاب دارد که من هم می خواستم و نداشتم. به نظرم ظلمی از این بزرگتر نمی آمد که آن بچه که سواد نداشت آن کتابها را داشته باشد و من که سواد داشتم نداشته باشم. کتابها، «گلستان» و «بوستان» سعدی ، «سیدالانشاء» «نوظهور» و «تاریخ معجم» چاپ بمبئی بود؛ که پدرش، از زرتشتیهای مقیم بمبئی هدیه گرفته بود.
شب، قضیه را به پدرم گفتم.
پدرم گفت: اینها به درد ما نمی خورد: «گلستان» و «بوستان» و «تاریخ معجم» کتابهای «دنیایی» اند. ما باید به فکر آخرتمان باشیم.
شب رفتم توی زیرزمین و ساعتها گریه کردم؛ و از همان زمان عقده کتاب پیدا کردم؛ که هنوز هم دارم: از خوراک و لباس و همه چیز زندگی ام صرفه جویی می کنم و کتاب می خرم، و از هر تفریحی پرهیز می کنم و به جای آن کتاب می خوانم.

...ازدواج نکردم؛ چون نمی توانستم زندگی خانوادگی را اداره کنم و همیشه از بیکاری و بی پولی می ترسیدم.

...معمولاً با حداقل درآمد و قناعت مرتاضانه زندگی می کنم و در تنها چیزی که قناعت نمی کنم خریدن کتاب و مجله است. تاکنون چند بار کتابخانه نسبتاً مطلوبی برای خود جمع آوری کرده ام. اما وقتی بیکار و بی پول شده ام آنها را به ثمن بخس فروخته ام، و بعداً دوباره شروع کرده ام. تنها دلخوشی ام در زندگی این بوده است که کتاب تازه شناخته ای را که لازم داشته ام بخرم و شب آن را به خانه ببرم؛ خانه ای که نمی دانم یک ماه بعد در آن هستم یا نه...

... هراسم از این است که عمرم به ‌پایان برسد و حسرت کتاب‌های نخوانده را با خود به ‌همراه داشته باشم.

... سرم را که توی کتاب می‌کنم، مثل یک آدم مست، دنیا روی سرم خراب می‌شود. این تنها لذتی است که می‌شناسم. ))آذریزدی به روایت آذریزدی

بچه های خوب را با قصه های خوب تنها گذاشت ...

 زندگي گل به توان ابديت زندگي ضرب زمين در ضربان دل ما

 هر كجا هستم آسمان مال من است

 پنجره فكر هوا عشق زمين مال من است

  چه اهميت دارد گاه مي رويد قارچهاي غربت

مي گويند اسب حيوان نجيبي است كبوتر زيباست و چرا درقفس هيچكس كركس نيست

                                                                       قسمتي از صداي پاي آب با اندكي تصرف وتلخيص